|
Şiir Bittiğinde Ağlıyordu |
|
|
|
Yazan Administrator
|
|
Çarşamba, 04 Haziran 2008 |
Hiç unutmuyorum. 1976’nın Ağustos’u. Fazıl Bey, Ülkü Tamer, bendeniz cennetkuşu, Üsküp’e gidiyoruz, Struga Poetry Evenings’e. Sabahın köründe Bulgaristan’dan Yugoslavya’ya girdik. Epeyce beklememiz gerekecek, öyle görünüyor. Fazıl Bey’le büfeye gittik, bir şeyler atıştıracağız. Tost, sandviç filân... Aa! Fazıl Bey dublelik şişelerden birini boşalttı bardağa. “Sana da alayım bir tane” diye tutturdu. Bütün gece uyumamışım, bir de sabahın köründe rakı. Fazıl Bey içiyor, sen sandviç yiyorsun. Ayıp. Başladık sabah rakısına. Fazıl Bey durmak bilmiyor. Ben sulandırarak kaytarmaya çalışıyorum ama nafile.
Neyse, otobüs kalkana kadar birkaç tane yuvarladık. İçimden “Sorarım ben sana” dedim. Gerçekten dedim. Bindik otobüse, ooh herkes çekmiş kafayı. Biz şiir konuşuyoruz; iyi şairleri, kötü şairleri, şiirin püf noktalarını konuşuyoruz. Yeri geldi, “Fazıl Bey size bir şiir okuyacağım, kimin olduğunu mutlaka bilirsiniz” deyip “Ağır Hasta”yı okumaya başladım. Önce faltaşı gibi açıldı gözleri, sonra daldı gitti ve şiir bittiğinde ağlıyordu.
(Berfe, İskele Akşamlığı, kitap-lık Temmuz 2005)
|
